Krak

WIEDŹMY

"..Mieli Polacy za wodza na wyprawie jakąś wróżkę, która niosąc w przetaku wodę zaczerpniętą z rzeki, ale nie spływającą, jak zapewniano, szła przed wojskiem i tym znakiem im przyrzekała zwycięstwo..."
Fragment kroniki z Wielkopolski, 1209 r.
 
 
 

Wiedźmy (czarownice, baby) zajmowały ważną pozycję w społeczności plemiennej zarówno w czasach pogańskich, jak i długo po ich chrystianizacji.

Na Słowiańszczyźnie, podobnie jak w innych regionach ówczesnej Europy, spełniały wówczas funkcje szamańskie łącząc w swoich praktykach elementy medycyny i magii.

W średniowiecznych kronikach z terenów Europy Środkowej pojawiają się również wzmianki o ich udziale w stosowanych przez Słowian rytuałach magii wojennej.
   

Rekonstruujemy tą wiedzę, wierzenia i obrzędy na podstawie zachowanych tekstów z epoki oraz badań religioznawczych.Odtwarzamy tzw. 'pojedynki wiedźm' które miały miejsce przed bitwami.

Prezentujemy stosowane przez nie techniki przepowiadania przyszłości i sposoby wykorzystywania wiedzy na temat ziół.

Są wśród nas dwie wiedźmy.

Vlasta rzucać uroki miłosne potrafi, w popiele dolę czyta i patrzy w losy.

Na ziołach się zna a pod jej opieką jest żywa strona niwy. Słońce i ogień jej świecą.

Druga czarucha kości przodków w ziemię sadzi i magia wojny jej jest przepisana.
Świętym miodem poi wojów.
Strzeże pieśni.

Gdy Żywie z Nicą się spotyka, wiedźmy walczą o przychylność bogów na czele wrogich armii.